Pink Floyd - Live8 (2005)
Genre Muziek
Film Release Datum 2005
Land Groot-Brittannië
Taal Engels
Speelduur 30 min.
Medium DVD
Kleur Kleur
Acteurs
Medewerkers
Verhaal
10.58 pm Greenwich Time. Ditmaal geen uitgebreide aankondigingen zoals bij bijna alle bands. Geen grote gebaren. Nee, Pink Floyd bepaalt nog altijd zijn eigen regels. De meerwaarde van het live aanwezig zijn betaalt zich al kort voor het concert uit, als je ziet hoe het podium langzaam gedraaid wordt en de opstelling van de apparatuur zich aan het publiek toont. Zo moet het dus. Simpel maar doeltreffend. De focus gericht op vier muzikanten. Links de WEM-kasten van David Gilmour. In het midden de bekende DW set van Nick Mason, schuin daarvoor de stek van Roger Waters en helemaal rechts Rick Wright met ondermeer z'n Kurzweil. Op de achtergrond ontwaren we Jon Carin (toetsen) en Tim Renwick (slaggitaar). Beiden hebben zowel met Pink Floyd als met Waters gewerkt, dus het zij ze vergeven. Na rond de vijftig post-Waters Floyd concerten, David Gilmour solo en tijdens charities, Roger Waters solo, is het dan eindelijk tijd voor het slotakkoord. Gilmour en Waters samen op het podium. Licht uit dus en hartslag aan. Het gaat beginnen. Speak To Me, natuurlijk. Dark Side, kunnen ze niet omheen. De perfectie inleiding tot Breathe. Roger Waters, overenthousiast en elke noot met plezier spelend. Bewegingen naar het publiek en naar Gilmour. David Gilmour: meer stoïcijns dan ooit. Absoluut de leider op het podium, the man in charge. Breathe wordt mooi gebracht. Zo klinkt het dan dus. De vaak van bombastische extravagantie beschuldigde mannen blijken dus gewoon op hun best als ze dat allemaal weg laten. Wat dat betreft zijn Gilmour's soloshows van 2001 en 2002 geen momentopnames gebleken. Money is een toonbeeld van hoe Floyd het altijd wint van imitators. De rust die er van uitstraalt en de precisie is pijnlijk goed. Waters bast strak, Gilmour vlamt eroverheen. Fijn dat je af en toe een ijkpunt hebt, je zou er wel moedeloos van worden als tribute band. Wish You Were Here. Waters neemt het woord en richt zich tot de drie mensen op het podium en Syd Barrett. Het lijkt erop alsof we hier de langste Fisherman's Friend reclame ooit aan het opnemen zijn. Twee akoestische gitaren. Twee mannen die eigenlijk ook niet weten hoe met elkaar om te gaan. Het gaat eigenlijk allemaal veel te snel, want na Wish You Were Here is het al weer bijna gebeurt. Comfortably Numb. Natuurlijk. De twee stemmen. De solo's. The Wall. Het nummer dat Gilmour schreef voor de plaat die Waters' magnum opus zou worden. En gespeeld zoals het hoort. Een lange solo is mooi maar moet wel wat toevoegen. Met twee solo's is Comfortably Numb al ruim bedeeld en zo ervaren de heren dat gelukkig zelf ook. Nooit gedacht dat ik 'Pink Floyd' en 'sober' nog eens in één zin zou noemen. Gelukkig zijn de meeste dingen gewoon zo als ze in de jaren zeventig ook waren. Er sluimert altijd iets bij Pink Floyd hetgeen ze ongrijpbaar maakt. Je ziet meer dan er ogenschijnlijk is. Tussen de regels door is het echter overduidelijk dat dit een cadeautje aan Bob is, misschien zelfs een cadeautje aan de fans die er zijn of over de hele wereld voor de buis hangen, maar dat het een eenmalige zaak was. De toekomst zal het uitwijzen, maar ik durf er een goede fles wijn op te zetten, dat op die gedenkwaardige 2e juli 2005, net voor half twaalf Engelse tijd, de zwanenzang van Pink Floyd heeft geklonken.
Persoonlijke Gegevens
Mijn Waardering 0
Gezien Ja
Index 5129
Verzamel Status In Verzameling
Aanschafdatum 14-7-2005
Editie gegevens
Release Datum 2005
Scherm Verhouding PAL 16:9
Ondertitels Geen
Geluidssporen Dolby Digital 5.1
Lagen Enkelzijdig, Enkellaags
Aantal 1