Fons Janssen - Wie het laatst lacht (2007)
Genre Cabaret
Film Release Datum 2007
Land Nederland
Taal Nederlands
Speelduur 108 min.
Medium DVD
Kleur Kleur
Acteurs
Medewerkers
Verhaal
Rillen in het kerkbankje
Naar eigen zeggen miste hij de techniek van Wim Kan, de moed van Freek de Jonge en de veelzijdigheid van Herman van Veen. Toch waren alle voorstellingen van Fons Jansen, vanavond geportretteerd in Profiel, steevast uitverkocht.

De streng katholieke opvoeding miste zijn uitwerking niet bij Fons Jansen: de angst om een doodzonde te begaan beheerste een groot deel van het (jonge) leven van de cabaretier. Maar twijfel was er ook. Toen hij gespreksleider was bij het katholiek vormingscentrum voor de landmacht Waalheuvel in Ubbergen bijvoorbeeld. Mede onder invloed van de vernieuwende filosoof Luud Stallaert, die de gespreksleiders lessen in wijsbegeerte gaf, begon Jansen te twijfelen aan geloof en kerk. Samen schreven ze er enkele boeken over.

Zijn werk was echter niet alleen maar serieus. Voor het vormingscentrum hield Jansen ook geregeld lezingen in het land. Die werden steeds komischer en vormden de aanloop naar zijn eerste cabaretprogramma, De lachende kerk, dat in 1962 in première ging. Enkele voorbeelden van typische Jansen-grappen: 'Binnen de kerk blijft alles zoals het was. Alles blijft verboden, behalve wat mag en dat is verplicht.' En: 'Als jongen zat je toch te rillen in je bankje. Dan dacht je: als ik bij die pater moet biechten, bega ik net zo lief geen zonde.' Naast de kerk nam Jansen in zijn voorstellingen onder meer het militarisme, de dood en het onderwijs op de hak. Van 1962 tot 1984 maakte en speelde Jansen zes cabaretprogramma's, waarvan hij in totaal 3600 voorstellingen gaf, stuk voor stuk uitverkocht.

Jan Fillekers en Henk van der Horst – bekend van Farce majeure en Showroom – maakten voor Profiel een portret van Jansen, vol met geluids- en beeldfragmenten en anekdotes van onder anderen twee van Jansens vrienden, zijn dochter Laetitia, zoon Paul en collega Youp van 't Hek. Uit hun verhalen blijkt dat Jansen geen geboren artiest was, maar een bescheiden, aardige man. Zo werden zijn voorstellingen niet op televisie uitgezonden zolang hij op het toneel stond. 'Dat vond hij oneerlijk tegenover de mensen die geld hadden betaald om hem in het theater te zien', aldus vriend Toon Kramer. Bovendien vond hij het wel prettig om op straat niet door iedereen herkend te worden.

Na zijn laatste voorstelling in 1984 stortte Jansen zich weer op schrijven en nieuwslezen, iets wat hij na de oorlog ook al had gedaan. In 1991 overleed hij aan longkanker. Hoewel angst een groot deel van zijn leven beheerste, was hij niet bang voor de dood. Hij was nieuwsgierig naar wat er kwam en vond dat God nu aan zet was. Samen met zijn gezin maakte hij zijn eigen overlijdenskaartje: 'Door omstandigheden zal de voorstelling Wie het laatst lacht door Fons Jansen in de hemel worden gespeeld. Wij betreuren het zeer hier niet bij aanwezig te kunnen zijn.'

1 Schooljongen
2 Mensen En Stemmen
3 Huisarts
4 Kinderen Aller Landen
5 Grafschriften (1)
6 Cameraman
7 Ken Je Die Grap Van Die Surinamer
8 Controlerend Geneesheer
9 Orgeldraaier
10 Pauze-parade
11 Pastoor Op Huisbezoek
12 Generaal
13 Schooljongen (2)
14 Grafschriften (2)
15 Supermarkt
Persoonlijke Gegevens
Mijn Waardering 0
Index 5471
Verzamel Status In Verzameling
Aanschafdatum 4-3-2008
Editie gegevens
Scherm Verhouding PAL 16:9
Ondertitels Geen
Geluidssporen Mono
Aantal 1